Rollercoaster van emoties

Waar zal ik deze keer beginnen… Ok hier gaan we dan, wist je dat hier de paasvakantie een week eerder valt? En ik dus volgende week al kan genieten van twee weken paasvakantie ? FEEST !!! Maar dat de jongeren die hier in het 6e middelbaar zitten MAAR 4 dagen vakantie hebben en de rest 14dagen. Maar toch blijft het me steeds verbazen dat er toch heel wat verschillen zijn tussen België en DR. Congo.

Zaterdag 15/03/2015 ben ik samen met de andere stagairs samen naar Ruashi gegaan, we werden uitgenodigd door Reagan om bij het gastgezin van de vorige Belgische stagairs (Najade en Marijke) eens lekker te gaan eten. (alehja lekker is wel relatief aangezien het vaak boekari is die op de menu staat, maar het gaat om de vriendelijkheid! ) Die dag hebben we van Reagan nog een rondleiding gekregen in Ruashi en zijn we nog het een en ander gaan drinken samen met wat vrienden van hem. Deze dag kan ik samenvatten als #ikhadhetnietverwachtmaareenfijnedag.

Zondag 16/03/2015 Zijn we met dezelfde bende naar Kipushi geweest. Kipushi ligt met de taxibus een uurtje van Lubumbashi centrum. Wat was er zo speciaal aan Kipushi, ER IS EEN ZWEMBAD!!! En dus konden we na ongeveer twee maand eens een frisse duik nemen en mijn wit duikerspakje wat laten bij kleuren. Wel de weg naar Kipushi toe werd mijn verwachtingen over het mooie Congo eindelijk vervuld. Er is niet veel wat mijn kwebbel stil kan krijgen, maar deze omgeving krijgt het toch voor elkaar. Maar voor degene die me kennen… Ik en zwemmen = niets kan het nog verprutsen. Wel grappig hier is dat je moet betalen om het terrein te betreden, maar ook nog eens extra moet betalen om te zwemmen. Maar om de locatie een beetje te beschrijven, een klein beetje paradijs… Een relatief klein zwembad waar je een springplank zonder plank vond en een mini “reuzen”rad waar ik sterk over twijfel dat het nog werkt of laat staan nog mensen kan dragen…. Op de achtergrond wat Afrikaanse muziek, hier en daar een Afrikaan die aan het dansen was en verder een fijne sfeer. Al zijn wij als blanke nog steeds een fenomeen waar ze allemaal naar kijken. Ik voel me gek genoeg elke dag weer een attractie, misschien moet ik er ook geld voor vragen om nog maar naar me kijken en dubbel als ze me willen aanraken?

Maar die zondag was voor mij een fijne zondag en even eens iets anders dan Kerk, wassen, familie, gewoon eens DE TOERIST UITHANGEN.
De week erop was een week vol emotie, lachen, wenen, troosten, woede, heimwee, … In die week heb ik samen met de andere Vlaamse stagairs een week rond agressie gewerkt. Zo hebben we elke dag verschillende activiteiten gedaan rond het thema.

Zo zijn we maandag (17/03/2015) gestart met een verhaaltje rond agressie, samen met de kinderen hebben we rond het verhaal gepraat om zo onze themaweek te starten. De inzet van de kinderen werd beloond, als ze een week lang in onze activiteiten niet roepen, vechten, slaan, …

Dinsdag (18/03/2015) hadden we enkele situaties en moesten ze over de speelplaats de emotie zoeken wat zij voelden bij deze situaties. We hadden vier emoties ( blij, kwaad, angst, verdriet) verspreidt over de speelplaats en getekend met stoepkrijt.

Woensdag (19/03/2015) hebben we samen met de kinderen gewerkt rond complimenten geven en krijgen. We hadden deze activiteit gepland met de grote groep kinderen en dus ’s avonds wanneer de grote groep terugkomt van school zo’n 40 kinderen. We hadden de groep verdeeld in drie groepen en zo werkte Flore rond emoties en ervaringen, Sylvia met een barometer van wat ze helemaal niet kwaad werden = 0% tot hetgeen waar ze echt heel kwaad van werden =100% en ik heb gewerkt met de kinderen rond het geven en krijgen van complimenten. Het fijne eraan was dat de kinderen achteraf zelf aangaven dat ze het wel eens fijn vonden om complimentjes te krijgen van de anderen in het huis.
Donderdag (20/03/2015) wilden we samen met de kinderen, bepaalde situaties laten naspelen en wat hun reacties zijn op die situaties. Maar die dag stond ’s avonds voetbal op het programma, en wanneer wij ons spel wilden starten, had ik plots geen enkele vriend meer onder de kinderen. Na zeker 30minuten overleggen en het samen krijgen van iedereen dan maar samen met Flore en Sylvia besloten dat we een spel gingen spelen, namelijk GROS BERTHA… Dikke Bertha. Het grappige aan die dag was, dat net wanneer we aan het spel gingen starten kwam Mama Cécile toe en werd onze opstelling verstoort omdat mama Cécile onthaalt werd alsof ze een heilige was, haar koffers werden gedragen, alle kinderen blij rond haar. Al moet ik zeggen dat ik ontroerd werd van het beeld dat Mama Cécile zo werd ontvangen.

Vrijdag (21/03/2015) Hebben we na overleg niets meer gedaan, omdat we al zagen wat voor opstand we kregen als we hun voetbal wilden vervangen door een andere activiteit. En op vrijdag is het Patin, ofwel Rolschaatsen en als er iets is wat de kinderen hier GRAAG Doen is het patin ! Het werd ons ook wel duidelijk genoeg gemaakt dat we hun Patin niet mochten vervangen door een spel. Dus hebben we maar gewoon een snoep aan iedereen gegeven voor hun “fijne” medewerking.

Onze bevinding bij deze themaweek:
• Er is nog nooit zoveel gevochten geweest…
• Als je iets wil doen op de dag dat ze voetbal hebben geen slim plan is
• Ze hier wel vrouwen zouden slaan als zij vinden dat het moet
• Agressie iets is als een verdediging, omdat ze niet beter kennen
• Gros Bertha ( Dikke Berta, spelletje) hier enorm in de smaak is gevallen, op enkele gescheurde kleren na
• Er zelf kinderen zijn die van school weglopen en de taxi dus moeten nemen om vroeger hier op Bakanja ville te kunnen zijn om voorrang te hebben op Patin…
• ….
Verder was die vrijdag ( 21/03/2015)… nogal heftig. Mensen die zich afvragen of ik wel eens moeilijke momenten meemaak.. Wel ik moet zeggen dat ik die vrijdag, niets liever wilde dan gewoon naar België vliegen en gewoon even thuis zijn. De aanleiding kwam door wat onduidelijkheden en wat opgehoopte “frustraties.”
We zouden normaal dat weekend naar Kasenga gaan, maar door misverstanden kwam het erop neer dat wij ( Viktor, Mama lieve, Melissa, Sylvia, Flore en ik)voor degene die mee zouden gaan zouden moeten betalen en dat boven onze eigen kosten van het weekendje. Dit zou maar op minimaal zo’n 200 dollar extra komen. Omdat wij dat niet echt zagen zitten omdat ook wij werken voor onze extraatjes hier

200dollar groeit jammer genoeg bij ons in België ook niet zo maar aan de bomen. We hebben dit proberen uit te leggen maar we kregen enkel te horen dat we geen respect hadden voor de cultuur en dat het weekend dan niet door zou gaan. Wij waren nogal verbaast dat het zo simpel was, dat wij als blanke maar steeds word gezien als de geldschieter en ze niet snappen dat 50 dollar voor ons ook wel wat geld is. Door een hoge sensitiviteit van gevoelens ben ik ook die dag gewoon beginnen wenen.. Het was allemaal wat te veel.. Het enige wat je dan wil is de vlieger pakken en naar huis gaan om u te troosten met een pot ijscréme, filmke, goe bed, vertrouwde omgeving. Maar dat gaat zo simpel niet en dan mag je van geluk spreken met een Zalig gastgezin die je knuffelt en troost omdat dat mijn tranen niet waard zijn.

Maar dus ging het weekendje Kasenga niet door. Maar we waren er allemaal van overtuigd dat we zeker en vast niet thuis zouden blijven en nood hadden aan een weekend weg. We hadden via Viktor al vernomen dat Mama Lieve en Melissa naar Likasi zouden trekken voor een dagje. AL snel hadden we ons besluit genomen en toegestemd om mee te gaan naar Likasi en te zien wat Likasi voor ons te bieden had.

Zaterdag 22/03/2015 Likasi, voor mij verglijkbaar met een dorpje uit een scene van Lucky Luke maar dit dan niet in de woestijn maar in een heuvelachtige omgeving. Ofwel bij nader inzien de vergane glorie van de tijd wanneer wij hen hebben gekoloniseerd. Na het zien van deze gebouwen, zwembaden die leegstaan, voetbalvelden die vol stonden met onkruid, tennisvelden die eerder graspleinen waren geworden,… De gouden glorietijd was hier duidelijk niet meer aanwezig… Jammer en ergens ook weer niet want zo zie je ook maar weer wat er blijft bestaan na dat wij er niet meer zijn.. Confronterend, ja dat ergens wel al denk ik wel dat het nog meer confronterend is voor de mensen die er ooit in de glorietijd zijn geweest en het nu zo zien in de vervallen toestand.

Likasi, is verder een propere stad met op elke hoek van de straat een vuilbak. Een groot verschil met Lubumbashi, waar al het afval gewoon op de grond word gesmeten of in grote containers in bepaalde straten. En als de afvalberg te groot word steken ze het gewoon in brand met als gevolg dat je soms om straat moet slalommen tussen de rokende hoopjes afval. ( van luchtvervuiling gesproken)

Maar Likasi had voor ons allemaal een fijne sfeer met zich mee, en ergens ook de rust ondanks dat het een stad was waar wel beweging te bespeuren was. In Likasi hebben we het één en ander meegemaakt zo hebben we de binnenkant van het politiebureau gezien waar we bijna een weekendje konden overnachten. MAAR om niet alles te vertellen moet je me maar aanspreken in België op deze ervaring, want dit verhaal kan niet worden uitgelegd zonder uitbeelden.

Na onze ervaring met het politiebureau hebben we een taxitour genomen door en rond het stadje. Zo zijn we door onze chauffeur Tony, taxi Tony tot boven op een mijn gereden.. En toen werd het stil… Zo adembenemend was het uitzicht voor ons allen. En met onze gids Mama Lieve, die ooit al eens in Likasi was geweest werden we ook allemaal wat wijzer.

Die zaterdag hebben we met zen allen afgesloten door samen in Lubumbashi een pizza te eten en nog wat na te lachen door onze stoot in het politiebureau.

Zondag 23/03/2015 YOLO ( you only live once of je leeft maar één keer) DAG !!!! Samen met Flore, Sylvia en Viktor wilden we graag eens de boerderij ‘’futuka’’ van de gouverneur gaan bezichtigen. Samen op weg naar de bus die richting daar ging. Onze eerste Yolo ervaring van die dag was dat we een kleine schoolbus voor ons alleen hadden… HILARISCH en DECADENT tegelijk. En zeker als de chauffeur plots stopte en zei dat hij binnen de twee minuten wel terug zou zijn. Dat kan ook alleen maar hier in Congo zeker.

Eens aangekomen op het domein van de gouverneur, was het wel al duidelijk dat dit een decadente dag zou worden. Maar goed, wij met zen vieren in een luxesafari jeep en door de tuin van de gouverneur om zo wat “wilde” dieren te spotten. Vol verwachting op leeuwen, tijgers, nijlpaarden, zebra’s, giraffen,… Moesten we het doen met wat antilopen, een everzwijn, struisvogels en toch 4 zebra’s. Het zotste van de rit was dat ze er een grote oppervlakte Hectare Maïs hebben, die hebben ze geplant om er bloem van te maken ( Natuurlijk, voor de boekari. Die bestaat uit maïsbloem en gekookt water en het smaakt een beetje als het binnenste deeg van een witte boterham. )

Na onze zotte Safari… wilden we de bus terug naar Lubumbashi stad nemen, maar die bleek plots niet meer op elk uur te rijden. We besloten dan maar om gewoon te wandelen en te zien wat er op ons pad kwam. Tot we een lift tot Lubumbashi stad aangeboden kregen van twee kerels. Een chique bak vertelde mij wel al dat ze van rijkere afkomst waren, en aan het dashbord volgeplakt met nepdiamantjes was het al duidelijk dat ze ook wel van BLING BLING hielden. Samen met die mannen zijn we dan samen nog ene gaan drinken. Om dan later die namiddag nog wat in Lubumbashi stad zelf nog wat rond te hangen en dingen te bezichtigen, zoals het station, wat gesloten bleek te zijn. Maar dus wel eens boeiend om te zien.

EN TOT ZOVER de avonturen van Lisa in Congo.

Ps:
• Wist je dat Viktor onze eigen persoonlijke S(J)MOS van safety first is ?
• We deze week de verjaardag van Viktor hebben gevierd met pannenkoeken en een kroon
• Ik maandag 30/03 vertrek voor 14 dagen naar Zambia, ik ben dus even voor de verandering onbereikbaar.
• Ik er net 7 dagen zonder elektriciteit heb opzitten, en dit best eens gezellig is ?
• Mijn Bomma en Bompa, mijn grootste fans zijn ? ( Bedankt tante Tien om de nieuwe updates steeds weer af te drukken)
• Flore en Sylvia vandaag ( 28/03/2015) terug vertrokken zijn naar België. En ik ze stiekem wel ga missen.
• Ik met mijn extravagante dansmoves echt wel thuishoor hier in de Afrikaanse danscultuur
• Ik mijn eerste liefdesbrief heb ontvangen “Lisa ma banane”
• Ik vaak als ontbijt rijst met suiker krijg..
• Ik een mis in de gevangenis ga volgen.

KUSJESSSS !!!